Ik blog, jij blogt, wij bloggen...

Wij zijn ook van de tranen hoor...

 

Ik denk dat ze een jaar of 23 is, met vrolijke groene sneakers onder haar witte verpleegsterstenue. De bruine geruite sokken intrigeren mij, zouden ze in deze vroege Nieuwjaarsochtend vluchtig uit het sokkenmandje zijn gegrist?

Vaardig wisselt ze infuuszakken en vertelt ze wat er uit de kleine zakjes en flesjes komt. Zullen we dan gelijk de drain maar verwijderen? Dat ligt vast wat lekkerder.

Terwijl kundige handelingen praktijkervaring verraden zien haar ogen de traan in de ooghoek van mijn lief. Haar vriendelijke stem wordt nog zachter; wij zijn ook van de tranen hoor...

Voorzichtig gaat ze op de rand van het bed zitten en neemt zichtbaar alle tijd. Om tussen de snikken door te horen hoe we 14 dagen geleden nog van niets wisten, hoe 9 dagen geleden onze bangste vermoedens onverbloemd bevestigd werden en hoe de spoedoperatie drie dagen geleden mijn lief helemaal uit haar doen had gebracht.

Een jaar of 23, met zoveel rust en aandacht. Luisterend alsof ze zo'n verhaal voor het eerst hoort, zonder ook maar een spoor van het obligate "het hoort er allemaal bij".

Een jaar of 23, met antwoorden die ruimte geven voor de worsteling tussen verdriet, de opluchting over de geslaagde ingreep en de onzekerheid over wat nog komen gaat.

Een jaar of 23, alleen al troostend door haar zijn. Ode aan de mensen die zorg betekenis willen geven, laten we in 2017 nog zuiniger op ze zijn!

 

Voor Jeanette, Bea en hun collega's



Terug naar overzichtt